Δεν θα ήμουν σωστός όμως εάν δεν έκανα αναφορά και στις απίστευτες καταστάσεις που ζήσαμε με τους “συναδέλφους” και τους ανώτερους μας. Η όλη αυτή διαδικασία σε κάνει να ξεχνάς την ηλικίας σου και να διασκεδάζεις με απλά πράγματα.
Με την απίστευτη χαλαρότητα που επικρατεί ώρες ώρες, με τις απίστευτες αγγαρείες, είτε αυτό είναι καθάρισμα, είτε μαγειρεία.
Τις ώρες που περάσαμε συζητώντας τι έχει ζήσει ο καθένας μας κρυφά σε θαλάμους που δεν έπρεπε να καπνίζουμε. Ένας αλλιώτικος Στέλιος το έζησε αυτό.
Ένα παιδί που γελούσε με απλά πράγματα και έκανε χαβαλέ με πράγματα που εάν δεν τα ζούσα εκεί μέσα δεν θα με κανών να γελώ.
Τι θα ήταν η νύχτα μας χωρίς εσένα Γιώργο με τα τραγουδάκια σου, τι θα ήταν η καβάτζα χωρίς την παρέα σου Μανώλη, πως θα ήταν οι “ανίατες” παθήσεις μας χωρίς εσένα Γιατρέ, και πως θα ήταν όλη αυτή η προπαίδευση χωρίς εσένα, Αντουαν, Σπύρο, Μάριε, Νίκο, Παναγιώτη, Πέτρο, Βασίλη….

Και σε όσους το σκουριασμένο μυαλό μου ξέχνα τώρα. Από την άλλη οι ανώτεροι μας, ήταν όλοι άνθρωποι, με τις παραξενιές τους και τις καύλες τους. Και ας είμαστε για τον πούτσο όπως έλεγε ο φανταστικός κελευστής… Εάν μπορούσα να το ξαναζήσω θα διάλεγα να το ξαναζήσω με τα στραβά του και τα καλά του….
