Saturday, September 27, 2008

Τι είχαμε, τι χάσαμε…

Τώρα θα μιλήσω σε άλλο χρόνο… οι καταστάσεις που έζησα καθόλη την προπαίδευση μου, ήταν έντονα συναισθηματικά φορτισμένες. Όλη αυτή η βίαια απομάκρυνση από την ζωή που ζούσαμε πριν ένα μηνά, σε συνδυασμό με όσα προβλέπονταν και όσα όχι, είχε ως αποτέλεσμα την ψυχολογική φόρτιση.



Δεν θα ήμουν σωστός όμως εάν δεν έκανα αναφορά και στις απίστευτες καταστάσεις που ζήσαμε με τους “συναδέλφους” και τους ανώτερους μας. Η όλη αυτή διαδικασία σε κάνει να ξεχνάς την ηλικίας σου και να διασκεδάζεις με απλά πράγματα.



Με την απίστευτη χαλαρότητα που επικρατεί ώρες ώρες, με τις απίστευτες αγγαρείες, είτε αυτό είναι καθάρισμα, είτε μαγειρεία.




Τις ώρες που περάσαμε συζητώντας τι έχει ζήσει ο καθένας μας κρυφά σε θαλάμους που δεν έπρεπε να καπνίζουμε. Ένας αλλιώτικος Στέλιος το έζησε αυτό.








Ένα παιδί που γελούσε με απλά πράγματα και έκανε χαβαλέ με πράγματα που εάν δεν τα ζούσα εκεί μέσα δεν θα με κανών να γελώ.


Τι θα ήταν η νύχτα μας χωρίς εσένα Γιώργο με τα τραγουδάκια σου, τι θα ήταν η καβάτζα χωρίς την παρέα σου Μανώλη, πως θα ήταν οι “ανίατες” παθήσεις μας χωρίς εσένα Γιατρέ, και πως θα ήταν όλη αυτή η προπαίδευση χωρίς εσένα, Αντουαν, Σπύρο, Μάριε, Νίκο, Παναγιώτη, Πέτρο, Βασίλη….





Και σε όσους το σκουριασμένο μυαλό μου ξέχνα τώρα. Από την άλλη οι ανώτεροι μας, ήταν όλοι άνθρωποι, με τις παραξενιές τους και τις καύλες τους. Και ας είμαστε για τον πούτσο όπως έλεγε ο φανταστικός κελευστής… Εάν μπορούσα να το ξαναζήσω θα διάλεγα να το ξαναζήσω με τα στραβά του και τα καλά του….

Thursday, September 25, 2008

Λίγο ακόμα και τελείωσε…

Ο χρόνος έχει περάσει για τα καλά εδώ… έχει περάσει τόσο που δεν θέλουν να ασχοληθούν άλλο μαζί μας. Βλέπεις τους ναύτες σαν τα ζόμπι να είναι χυμένοι, απ εδώ και απ εκεί, άλλοι κάνουν παρέες κάτω τις σκιές, άλλοι πάλι την πέφτουν μονοί τους και δεν μιλούν σε κανένα. Κάποιοι αφομοιώθηκαν από το σύστημα και συζητούν τι έκανε χθες ο βάζελος, και ποιες είναι οι syper duby μεταθέσεις. Κάποιοι άλλοι απλά σφίγγουν τα δόντια στις μαλακιές και επιμένουν.
Εγώ κουραστικά, βαρέθηκα… και άλλο τόσο καιρό να ήταν, θα το άντεχα. Έχω εκπαιδευτεί σε πιο σκληρές καταστάσεις. Απλά θα έπρεπε να ξύπνα όλο και πιο νωρίς για να πίνω καφέ στο δένδρο μου και να ισιώνω το είναι μου.

Όχι άλλο μπαλαούρο…

Επιστημονική ορολογία: Μπαλαούρο ονόμαζαν το τμήμα του πλοίου όπου πετούσαν τα σκουπίδια, τα απόβλητα και το χρησιμοποιούσαν για να κρατούν τους κρατουμένους, η τους τιμωρημένους… Αυτά μας είπε ο διοικητής.
Τι εστί πραγματικά ο μπαλαούρος για το στρατόπεδο μας..????
Ο πιο εύκολος τρόπος να κρατήσεις ήσυχο έναν προπαιδευμένο ναύτη είναι να τον επιτρέψεις να κάτσει στην ουρά ενός “απαγορευμένου” fastfoodαδικου για να φάει λίγη σαβούρα…


Έτσι γιατί πρέπει..

Πως μπορεί να γίνεται αυτό. Ψυχολογικό ευνουχισμό, θα το ονομάσω. Και περιμένω αντιρρήσεις. Δεν μπορείς να σταματάς έτσι τα καλέσματα της ψυχής σου χωρίς να υπάρχουν σοβαροί λόγοι και πάνω από όλα σοβαρές επιπτώσεις. Και εάν το κάνεις για κάποιο διάστημα και την κοροϊδέψεις για λίγο, μετά τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Τα υποκατάστατα, και οι αναβολές έχουν ημερομηνία λήξης.

Απείθαρχος

Με την πειθαρχεία δεν είχα ποτέ πρόβλημα, από μικρός μπορούσα να υποτάσσω τον εαυτό μου σε συνθήκες δυσκολότερες από τους συνομήλικους μου. Υπήρχε ένα πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που συνεχίζει και εμφανίζεται μπροστά μου διωκόμενο. Πρέπει να πειστώ για κάτι, και μετά να πειθαρχήσω. Ίσως τελικά να μην τα πήγαινα ποτέ καλά με την πειθαρχεία και απλά να πειθαρχούσα στις δίκες μου αρχές….


Λίγο πριν ξυπνήσω…

Τα όνειρα ήταν πάντα η διέξοδος μου. Και ίσως των περιστερών ανθρώπων. Εκεί είσαι ελεύθερος να ζήσεις ότι θες και όπως το θες. Τους κανόνες τους ορίζεις το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο μας. Οι ενοχές, οι επιθυμίες, ότι ποθούμε και φοβόμαστε να το συλλαβίσουμε εκεί πραγματώνεται.. ποτέ δεν θυμάμαι να βλέπω τόσο ωραία ανήρ. Κάθε πρωί σχεδόν παράλληλα με το βίαια δόνηση που μου προκαλεί το κινητό στο δεξί τετρακέφαλο, συνειδητοποιώ ότι έχω υπεροχές σκέψεις καθώς ανέρχομαι από τα βαθιά στάδια ύπνου στα πιο ελαφριά…

Χάθηκα στο χρόνο…

Μέσα στο στρατόπεδο ο χρόνος έχει άλλη διάσταση. Ζεις ένα συνεχόμενο dejavux. Ξυπνάς, τρέχεις βάρδια, τρως, κοιμάσαι, ξυπνάς, τρέχεις, και ξανά τα ιδία. Τι μέρα είναι σήμερα, είναι πρωί η βραδύ, το ρόλοι λέει 6, έχεις ξημερώσει η ετοιμάζεται να νυχτώσει….????

Monday, September 22, 2008

Είναι και άλλοι σαν και εμένα…

Στην γκέτα μου γράφει: όποιος πάει στο στρατό και δεν αγανακτήσει, η θειο θα έχει λοχαγό η τρέλα θα πουλήσει. Θειος λοχαγός δεν παίζει, μήπως να ξανασκεφτώ την τρέλα???

Γράφοντας….

Στην καντίνα στο καψιμί έχει μπλοκάκι και στύλο χρώματος μπλε, με εκτύπωση του πολεμικού ναυτικού. Το αγοράζουμε φτηνά για να γράφουμε αυτά που δεν κάνει να φωνάξουμε. Δεν είναι ότι μας πεθαίνουν στα γυμνάσια και στις ασκήσεις, όλο στη λούφα είμαστε και το ξέρουν…. Απλά το σύστημα του στρατού καταρρέει. Και για τους ανώτερους μας θεωρείται αναγκαίο κακό. Το ζητούμενο είναι να μην σε παρασύρει και εσένα μαζί του καθώς καταρρέει…